Category Archives: BLOG

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι εκπαιδευτικοί;

Πόσες φορές λέμε στα παιδιά μας να μιλήσουν στους δασκάλους τους, εάν αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα με τους συμμαθητές τους;

Και δυστυχώς άλλες τόσες, τα παιδιά μας βρίσκουν το κουράγιο να μιλήσουν, όμως οι εκπαιδευτικοί δεν είναι εκεί για να τα ακούσουν ή μπαίνουν στη διαδικασία να υποβαθμίσουν το ζήτημα..

Να μην το βάλει κάτω εάν ο εκπαιδευτικός στον οποίο απευθύνθηκε δεν αντιμετώπισε με τη δέουσα σοβαρότητα το περιστατικό.

Να μη δεχτεί απαντήσεις όπως «λύσ’το μόνος σου», να επιμείνει στο να ζητά καλύτερη ακρόαση και βοήθεια όπου χρειάζεται.

Υπενθυμίστε του ότι στο σχολείο είναι υπεύθυνοι οι εκπαιδευτικοί για την ασφάλειά του. Με κάποιον εκπαιδευτικό θα τα καταφέρει κάποια στιγμή, και αυτό να δώσει ώθηση στην αυτοπεποίθησή του.

Επίσης, θα αισθανθεί ότι δεν είναι μόνος του απέναντι στο άτομο που το εκφοβίζει.

Εάν έχει συμβεί και σε εσάς όταν ήσασταν μαθητές μπορείτε να του δείξετε ότι τον καταλαβαίνετε γιατί έχετε βρεθεί και εσείς σε αυτή τη θέση χωρίς όμως να συμπεριλάβετε τυχόν δυσάρεστες λεπτομέρειες και εστιάστε στους επιτυχημένους τρόπους αντιμετώπισης που χρησιμοποιήσατε.

Πάντα όμως πρέπει να θυμόμαστε, πως δεν φτάνει μόνο η σωστή διαχείριση από τους εκπαιδευτικούς, αλλά και η σωστή διαχείριση από εμάς σα γονείς.

Μην γίνετε «ανταποδοτικοί» με την οικογένεια του παιδιού που εκφοβίζει. Το να έρθετε σε ρήξη δε θα βοηθήσει το παιδί να αντιμετωπίσει την κατάσταση, το αντίθετο θα νοιώσει ακόμη περισσότερο φόβο και ενοχή και την επόμενη φορά να μην το μοιραστεί μαζί σας εάν του ξανασυμβεί.

Και φυσικά, οι δύο γονείς μαζί πρέπει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα έχοντας μία κοινή γραμμή συνεννόησης.

Η δύναμη των φίλων

Πόσο πιο εύκολο είναι να αντιμετωπίσουμε μια δύσκολη κατάσταση όταν έχουμε φίλους;

Οι φίλοι μας, η παρέα μας, οι άνθρωποι που είναι κοντά μας, μας κάνουν πολλές φορές να αισθανόμαστε πιο δυνατοί.

“Ένας για όλους και όλοι για έναν”…

Ενάντια στον εκφοβισμό!!

Εάν υποψιαστείτε πως το παιδί σας δέχεται εκφοβισμό, ενθαρρύνετε το να μη χάσει τους φίλους του και να μην απομονωθεί. Το αντίθετο, ένας φίλος μπορεί να αποτρέψει το φαινόμενο του εκφοβισμού. Εάν το εκάστοτε παιδί-θύμα είναι πάντα με κάποιον φίλο του ή ακόμη καλύτερα με μεγαλύτερη παρέα, το παιδί που θέλει να εκφοβίσει θα αποφύγει να συγκρουστεί με πολλούς.

Και βέβαια όμως, υπάρχει πάντα η περίπτωση το παιδί σας να κάνει παρέα με κάποιο άλλο που δέχεται εκφοβισμό. Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να το ενθαρρύνετε να μη σταματήσει να κάνει παρέα με το φίλο του αλλά να τον στηρίξει, να του υπενθυμίζει όλα τα ταλέντα του για να τονώσει την αυτοπεποίθησή του, να του δείχνει ότι δε συμφωνεί με το παιδί που τον κοροϊδεύει ενώ αντιθέτως είναι περήφανος που είναι φίλοι. Εξηγήστε του ότι δεν πρέπει να αναμειχθεί σε καυγά αλλά και να μη μείνει θεατής σε αυτό που γίνεται. Να μιλήσει ο ίδιος σε κάποιον εκπαιδευτικό εάν ο φίλος του είναι πολύ φοβισμένος και δεν μιλάει σε κανέναν γι’ αυτό.

Ενθαρρύνετε το παιδί σας εάν είναι εφικτό και την παρέα του, όταν βλέπουν ένα παιδί απομονωμένο στο σχολείο, να του δίνουν μία ευκαιρία γνωριμίας στην παρέα τους. Να το κάνουν να νοιώθει ευπρόσδεκτο και να το βοηθήσουν σε ενταχθεί και σε άλλες δραστηριότητες εντός και εκτός σχολείου.

Η φιλία μαθαίνει στα παιδιά την αποδοχή, την αγάπη, την ειλικρίνεια και την συντροφικότητα. Ακριβώς δηλαδή το αντίθετο από ό,τι περιλαμβάνει ο εκφοβισμός! Γι’αυτό, ενδυναμώνουμε τα παιδιά μας υπενθυμίζοντας τους την αξία της φιλίας. Ένας για όλους και όλοι για έναν!

Παίζοντας, βρίσκω τα όρια μου!

Μιλήστε στο παιδιά για τα όρια και πότε ο συμμαθητής του ή ο φίλος του ή ο δάσκαλός του τα έχει ξεπεράσει.

Τα όρια είναι μέχρι που αισθάνεται ο καθένας μας ασφαλής! Τα όρια είναι σωματικά, συναισθηματικά και λεκτικά!

Βοηθήστε το παιδί να μάθει να αναγνωρίζει τα όριά του και να μάθει να τα σέβεται!

Αυτό είναι υποκειμενικό για τον καθένα μας!

Μια καλή άσκηση είναι να απλώσει τα χέρια του και να φτιάξει έναν νοητό κύκλο γύρω από τον εαυτό του!! Αυτός είναι ο ζωτικός του χώρος. Ας πάρει λίγα λεπτά να νοιώσει την ασφάλεια που του προσφέρει ο ζωτικός του χώρος.!!

Στη συνέχεια μπορούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια να συζητήσουμε ποια συμπεριφορά δέχεται ο καθένας μας και ποια όχι! Όπως για παράδειγμα κάποιος δεν αντέχει να του φωνάζουν, άλλος να τον χτυπάνε, άλλος να του λένε ψέμματα, να του κρύβουν πράγματα, να τον χαϊδεύουν στα μαλλιά, να του χτυπάνε την πλάτη και τόσα άλλα…

Απλή συζήτηση, χωρίς επίκριση και συμβουλές, απλά μοιραζόμαστε!! Το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και ένας εκπαιδευτικός με τους μαθητές του!!

Αδιαφορώντας, προστατεύομαι!

Ο Εκφοβισμός είναι μία κατάσταση που δεν μπορεί ένα παιδί να βρει το κουράγιο να αντιμετωπίσει από τη μία μέρα στην άλλη. Στην αρχή δεν θα έχει αρκετή αυτοπεποίθηση για να αντιδράσει. Σημασία έχει, να καταλάβει τι συμβαίνει, ποιος το ξεκινά και ποια παιδιά συμμετέχουν σε αυτό.
 
🔹Εξηγήστε του ότι πρέπει να φανεί δυνατός και σίγουρος για τον εαυτό του απέναντι στο παιδί που εκφοβίζει. Μία από τις πιο αποτελεσματικές λύσεις ενάντια στον εκφοβισμό είναι να δείξεις ότι δεν επηρεάζεσαι, ότι «δεν πιάνει σε μένα».
 
🔹Η αδιαφορία συνιστά στο να «κάνει ότι δεν ακούει» και να προχωρά με ηρεμία και αυτοπεποίθηση «σαν να μη συμβαίνει τίποτα» μακριά από το παιδί που το εκφοβίζει προς ένα σημείο με περισσότερα παιδιά ή κοντά σε κάποιο εκπαιδευτικό.
 
⚠️Εάν αντιληφθείτε ότι ο εκφοβισμός γίνεται ολοένα και εντονότερος, ενθαρρύνετέ το να μιλήσει σε κάποιον εκπαιδευτικό.

Ο ρόλος του ασφαλούς συναισθηματικού δεσμού στην εμφάνιση του bullying

Τι είναι η βία? Πότε υπάρχει η βία?

Όταν δεν υπάρχει αγάπη! Και πότε δεν υπάρχει αγάπη?

Όταν απουσιάζουν οι υγιείς συναισθηματικοί δεσμοί.

Από τη στιγμή της γέννησής του, υπάρχει στον άνθρωπο η έμφυτη ανάγκη για ασφαλή συναισθηματικό δεσμό, όπως έχει διατυπώσει ο Βρετανός Ψυχίατρος John Bowlby στη θεωρία του για το συναισθηματικό δεσμό μητέρας και παιδιού.

Ο John Bowlby εργάστηκε εκτενώς με νεαρά παιδιά στις γνωστές τότε κλινικές καθοδήγησης παιδιών του Λονδίνου.

Παρατήρησε ότι τα παιδιά είχαν μάθει να επεξεργάζονται τις βασικές συναισθηματικές ανάγκες τους με αρνητικούς τρόπους.

Μέσα από εκτενείς μελέτες ήρθε στο εξής συμπέρασμα: ότι η ποιότητα του πρώτου συναισθηματικού δεσμού με τα σημαντικά του πρόσωπα είναι καθοριστική για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Εάν το παιδί δεν καταφέρει να αναπτύξει ασφαλή συναισθηματικό δεσμό με το “σημαντικό” πρόσωπο για εκείνο στα πρώιμα χρόνια του, αυτό καθορίζει τον τρόπο που συνδέεται με τους άλλους.

Μάλιστα προέτρεπε τις μητέρες να φροντίζουν τα παιδιά τους προσφέροντας άπλετη φυσική εγγύτητα και αγκαλιά, τη στιγμή που τότε η συνήθης πρακτική ήταν ακριβώς η αντίθετη.

Υποστήριζε θερμά ότι τα παιδιά έχουν απόλυτη ανάγκη για ασφαλή, συνεχή σωματική και συναισθηματική εγγύτητα.

Σχεδόν 50 χρόνια μετά, η θεωρία του John Bowlby είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ…

Δεν γνωρίζουμε να συνδεόμαστε με τους άλλους.

Και το φαινόμενο του εκφοβισμού εκδηλώνει ακριβώς αυτό: Τη δυσκολία του ατόμου να συνδεθεί ουσιαστικά με έναν άλλον.

 

 

 

Τι κάνουμε όταν το παιδί μας χτυπάει άλλα παιδιά

Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί αντιδρά με αυτό τον τρόπο για να βρούμε τι είναι αυτό που το ενοχλεί.

      Λεκτικοποιήστε το συναίσθημα του παιδιού πχ. Καταλαβαίνω ότι είσαι πολύ θυμωμένος για να δαγκώνεις ή να χτυπάς το άλλο παιδάκι.

      Όταν το παιδάκι είναι κάτω των 4 ετών ένας καλός τρόπος αντιμετώπισης είναι να του τραβήξετε την προσοχή σε κάτι άλλο που να είναι ελκυστικό για το ίδιο.

      Όταν το παιδί είναι από 4 ετών και πάνω καλύτερος τρόπος είναι να το οριοθετήσετε, χρησιμοποιώντας τις λογικές συνέπειες πχ. Είμαστε στην παιδική χαρά και το παιδί χτυπά ένα άλλο παιδί επανειλημμένα. Πείτε του ότι την επόμενη φορά που θα χτυπήσει, θα γυρίσετε στο σπίτι.

      Όταν το παιδί είναι σχολικής ή εφηβικής ηλικίας μπορείτε να του πούμε ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά θα έχει ως συνέπεια τα άλλα παιδιά να το αποφεύγουν και να μην το θέλουν στην παρέα τους.

Καλό είναι να θυμόμαστε ότι η επιθετικότητα στα παιδιά είναι ένα πρωτογενές ένστικτο που καλό είναι να εκτονώνεται, με μέτρο πάντα!.

Σε κάθε ηλικία μπορείτε να του υποδείξετε κάποιους αποδεκτούς τρόπους εκτόνωσης όπως είναι να τρέξει, να μονομαχήσει με τον μπαμπά ή με ένα φίλο του, να φωνάξει ή να χτυπήσει ένα μαξιλάρι.

Είναι σημαντικό το παιδί κάθε ηλικίας να καταλάβει ότι δεν επιτρέπεται να χτυπάει, να δαγκώνει, να φτύνει  ή να σπρώχνει ένα άλλο παιδί ή τους γονείς του.

Σε περίπτωση που οι πιο πάνω τρόποι δεν είναι αποδοτικοί εφόσον τους εφαρμόζουμε συστηματικά για μεγάλο διάστημα προφανώς η αιτία είναι βαθύτερη και χρειάζεται η συμβουλή ενός ειδικού.

Τι κάνουμε όταν το παιδί μας…φοβάται

Ως γονείς …

  • βοηθήστε το παιδί να αναπτύξει τις κατάλληλες δεξιότητες ώστε να διαχειριστεί το φόβο του
  • αφήστε το να έρθει σε επαφή σταδιακά με το φοβικό αντικείμενο, ώστε να εξοικειωθεί μαζί του.
  • φροντίστε να του παρέχετε σαφή όρια και πλαίσιο ώστε να νοιώθει ασφαλές.
  • διαβεβαιώστε το ότι το φοβικό αντικείμενο δεν είναι απειλή, όταν πράγματι δεν είναι.
  • αναφέρετε θαρραλέα παραδείγματα τρίτων ή δικά σας από περιπτώσεις που φοβηθήκατε αλλά τα καταφέρατε.
  • αποφύγετε να αγνοείτε τους φόβους του παιδιού σας.
  • μην κοροϊδεύετε το παιδί σας για τους φόβους του

Φράσεις που πληγώνουν την παιδική ψυχή!

Όλοι ξέρουμε ότι η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα σπάει. Στην περίπτωση των παιδιών που είναι από τη φύση τους πιο ευαίσθητα και με λιγότερες άμυνες, η φράση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Καμιά φορά όμως μέσα στην καθημερινότητα τείνουμε να την ξεχνάμε και άθελά μας να πληγώνουμε τα παιδιά μας.

Σε όποια ηλικία και αν είναι το παιδί μας και σε όποιο φύλο και αν ανήκει θα ήταν πολύ χρήσιμο να έχουμε όλοι οι γονείς συνεχώς στο μυαλό μας λέξεις και φράσεις που είναι καλό να αποφεύγουμε τη χρήση τους γιατί το άκουσμά τους πληγώνει. Η επανάληψή τους αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στην παιδική ή τη νεανική ψυχή.

  1.  «Οι άντρες δεν κλαίνε»Είναι πιθανό το μικρό αυτό αγόρι μεγαλώνοντας να μάθει να κρύβει και να εσωτερικεύει τα συναισθήματά του. Ανατρέφοντας το παιδί με αυτό το στερεότυπο αργότερα θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στην προσωπική του ζωή.
  2.  «Πρόσεξε μην μείνεις έγκυος!»Το κορίτσι που μεγαλώνει ακούγοντας αυτά τα λόγια αναπτύσσει ένα φόβο απέναντι στα αγόρια και στη σεξουαλική ζωή. Σαφώς είναι πολύ σημαντικό να αποφευχθεί μια εγκυμοσύνη αλλά αυτό μπορεί να γίνει συμβουλεύοντας το παιδί για τα μέτρα προφύλαξης και όχι εκφοβίζοντάς το και ενοχοποιώντας το.
  3. «Μην εμπιστεύεσαι ούτε τον ίσκιο σου!»Όταν ένα παιδί μεγαλώνει με τέτοια ακούσματα μαθαίνει να μην εμπιστεύεται κανέναν, ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Επομένως γίνεται φοβισμένο και άβουλο άτομο, εύκολη λεία για εκμετάλλευση από τους επιτήδειους.
  4. «Δεν θα καταφέρεις ποτέ να γίνεις άνθρωπος εσύ;»μπορεί να φαίνεται σαν ρητορική ερώτηση όμως το παιδί προσδιορίζει την αξία του μέσα από τη στάση των γονέων του. Αν ο γονιός πιστεύει ότι το παιδί του είναι άχρηστο, εκείνο θα φροντίσει ασυνείδητα να επαληθεύσει την πεποίθεση των γονιών του.
  5. «Μη μας διακόπτεις συνεχώς. Μιλάμε για σοβαρά πράγματα δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε με τις δικές σου χαζομάρες.»Μπορεί το παιδί σας να μην γνωρίζει τους τρόπους καλής συμπεριφοράς, αλλά είναι στο χέρι σας να το εκπαιδεύσετε. Πιο σημαντικό όμως από αυτό είναι το γεγονός ότι ενώ το παιδί προσπαθεί να επικοινωνήσει με το γονιό του, ο τελευταίος κόβει τις γέφυρες επικοινωνίας. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σύνηθες κάποια χρόνια αργότερα ο γονιός να κατηγορεί τον/την έφηβο ότι δεν του μιλά ή ότι δεν τον εμπιστεύεται.
  6. «Δεν έπρεπε να το κάνεις έτσι! Αφού δεν ξέρεις γιατί δε με ρωτάς; Αν δεν σε βοηθήσω εγώ ποιος νομίζεις ότι θα σε βοηθήσει;»Ο γονιός που χρησιμοποιεί συχνά παρόμοιες εκφράσεις στην καθημερινότητά του εργάζεται προς την αποθάρρυνση του παιδιού του. Ένα αποθαρρυμένο παιδί μεγαλώνοντας γίνεται ένας άβουλος έφηβος, ένας απαθής ενήλικας και ανενεργός πολίτης.
  7. «Έτσι όπως κάνεις δεν σε αγαπάω πλέον.»Με φράσεις παρόμοιες με αυτή ο γονιός αντιδρά όπως ένα πεισμωμένο τρίχρονο παιδάκι. Αντί με τη συμπεριφορά του να λειτουργήσει ως μέντορας για το παιδί του, ασκεί στο παιδί του ψυχολογική βία που συχνά έχει πιο τραυματικές επιπτώσεις  από τη σωματική βία.
  8. «Θα σε χτυπήσω αν συνεχίσεις να μου μιλάς άσχημα! Τι άλλο μου μένει να κάνω αφού δεν με ακούς καθόλου;»Ο σεβασμός όπως και οι άλλες αξίες κερδίζονται. Όταν ο γονιός απειλεί απροκάλυπτα το παιδί του το εκπαιδεύει στη βία. Συχνά ο γονιός επαναλαμβάνει το μοτίβο της συμπεριφοράς του δικού του γονέα και αν ο σύγχρονος γονέας δεν εκπαιδευτεί μοιάζει ο φαύλος κύκλος να μένει αέναος. 

    Φυσικά υπάρχουν άπειρες φράσεις ή λέξεις που μπορεί να πληγώσουν, να προσβάλλουν, να μειώσουν ή να φέρουν σε δύσκολη θέση το παιδί. Ας έχουμε όλοι στο νου μας ότι ίσως πιο σημαντικό από τα υλικά αγαθά είναι να του αφήσουμε μια άυλη κληρονομιά που θα κουβαλά πάντα στην ψυχή του γεμάτη αγάπη, νοιάξιμο και θετικές φράσεις και λέξεις!